Finst det unådde folkeslag 2000 år etter Jesus?

Det var flott å delta på Unåddkonferansen på IMI Forum i Stavanger i lag med meir enn 600 menneske som ivrar for misjon. 

Unådd 2026 blei halden for 8. gang, og dei siste åra har NMS vore ein av dei nesten 50 organisasjonane eller kyrkjesamfunna som arrangerer konferansen. Nytt av året var det såkalte "menighetssporet", som eg deltok på.

Viktigaste "takeaway": 

- Meir enn halvparten av alle folkegrupper i verda er meir eller mindre unådde av misjon.

- Leiinga i kyrkjelydane er heilt sentrale i å gjera misjonsavtalen synleg.

- Det må vera samanheng mellom misjon lokalt og globalt. 

Underteikna og leiar i Møre bispedømeråd, Arnt Ove Tennfjord på Unådd 2026

Kva vil det eigentleg seia å vera unådd? 

Omgrepet kan absolutt diskuterast. Finst det i det heile tatt noko menneske på jorda som ikkje er nådd av Gud? "Han er då ikkje langt borte frå ein einaste ein av oss. For i han er det vi lever og rører oss og er til", seier Paulus i den berømte talen på Areopagos i Aten. Men i denne samanhengen handlar det om land eller folkegrupper med få kristne, eller der folk ikkje har tilgang til evangeliet. 

Kva med Italia, med over 80 % kristne?  Nokre organisasjonar reknar berre med dei evangeliske kristne i eit land eller ei folkegruppe, og inkluderer ikkje katolske eller ortodokse kristne i statistikkane. Dermed vil nokre også rekna Italia som eit "unådd" land fordi det har så få evangeliske kristne. For meg blir det smått absurd. Dette treng likevel ikkje bety at ein aldri skal driva misjon i land som har ei lang kristen historie.  

Er for eksempel Egypt eit unådd land? Kristendommen kom dit med evangelisten Markus mindre enn ti år etter at Jesus sendte ut apostlane, og landet har fleire millionar kristne. Men i praksis kan likevel mange grupper i landet vera unådd av evangeliet.  JoshuaProject, som kartlegger unådde folkeslag, opererer med 46 ulike folkegrupper i Egypt, og dei reknar 33 av desse som unådde, dvs. at det er ein svært liten prosentandel kristne i desse gruppene, sjølv om landet har sterke og livskraftige kyrkjesamfunn. NMS samarbeider både med den evangeliske kristne og med den koptisk-ortodokse kyrkja. 

Totalt i heile verda reknar Joshua Project med at det er mellom 10 000 og 16 000 folkegrupper i verda, alt etter korleis ein tel dei, og at meir enn halvparten av desse er meir eller mindre unådde av evangeliet. Sjølv om det går an å vera uenig med måten Joshua Project tel kristne på, så har dei samla ganske mange ressursar som det kan vera nyttig for oss å sjå på, og samanlikna med den informasjonen me sit på i vårt eige arbeid rundt om i verda. 

Generalsekretær Helge Gaard i "sofaprat" med Rune Edvardsen.

Menighet og misjon. 

Det som var nytt på Unådd dette året, var at det var eit eige "spor" for menighet og misjon, og det deltok eg på. Der diskuterte me korleis me kan få heile menigheten til å engasjera seg for misjon, og ikkje berre nokre få eldsjeler. Dette var veldig nyttig og inspirerande for meg, sidan ein del av jobben min i NMS handlar om å styrka misjonsavtalane i kyrkjelydane. For det er jo ein veldig variasjon i kor stort engasjement det er for misjon i dei menighetane som har misjonsavtale. Det var inspirerande å delta på, sjølv om det naturleg nok var prega av ulike frimenighetar, som har ein annan struktur enn i Den norske kyrkja. NMS har misjonsavtalar med 600 av kyrkjelydane, og i år blei det også underskrive ein sentral avtale mellom NMS og Den norske kyrkja. 

Det viktigaste som eg tok med meg frå Unådd 26: Det blei endå meir tydeleg for meg kor viktig det er at leiinga i kyrkjelydane, dvs. sokneråd, og stab, er heilt sentral i det å bruka misjonsavtalen i menigheten, og at det må vera samanheng mellom misjon i nærmiljøet og misjon i utlandet. Og så fekk eg innblikk i ein del av misjonsarbeidet i Midtausten som skjer i regi av andre kristne kyrkjer.

Eg veit jo av eigen erfaring som menighetsprest at det kan vera vanskeleg nok å halda fokus på misjonsavtalen, til og med for dei som er motiverte.  Det kan lett bli til at misjon druknar i alt anna arbeid, iallfall viss det blir berre ein av mange aktivitetar. Men dersom me kan sjå korleis alt heng saman, så kan menigheten bli misjonal på den måten at me ser at alt me gjer, har ein samanheng med at Jesus sender oss ut, både i lokalmenigheten og i det globale arbeidet.

Israel, landløftene og kristne i Midtausten

Korleis kan me som kristne tenka om landløftene til Israel i Bibelen? Her er eit perspektiv frå ein teolog som bur og arbeider i Libanon:

Baptistane sitt teologiske seminar i Beirut, Arab Baptist Theological Seminary, har ein blogg med ulike bidragsytarar. Ein av dei er NT-Professor Dustin W. Ellington. Han fokuserer her på Paulus, og skriv at apostelen les Det gamle testamentet i lys av Jesus Kristus. Lovnadene til Abraham blir utvida frå eit bestemt geografisk område til å gjelda heile verda og alle som trur på Kristus. Derfor bør kristne vera varsame med å overføra bibelske landløfter direkte til politiske krav som staten Israel har i dag. 

Ellington viser på ein overtydande måte korleis Paulus sitt fokus ikkje lenger er landet, men heile verda og alle folkeslag. Jødar og heidningar tilber Gud i lag som eitt Israel i heile verda. Eg kan anbefala alle å lesa heile artikkelen hans: The Apostle Paul and the Promised Land. 

Dustin W. Ellington har presbyteriansk bakgrunn og har tidlegare undervist m.a ved det evangeliske teologiske seminaret i Kairo.  

Kven kan skilja oss frå Kristi kjærleik?

 

Mauritania ligg like vest for Mali. I vår blei tre kristne menn i dette landet fengsla etter å ha blitt utsett for eit sverdangrep i kyrkjelyden, fortel vår partnar Middle East Concern.  Eg skriv om dette og meir i NMS sitt siste nyhetsbrev frå Midtausten. Midt i all motstand opplever dei kristne at «ingenting kan skilja oss frå Guds kjærleik i Kristus Jesus, vår Herre». Det er også godt for dei å vita at kristne i andre land er med og ber for dei.

Er du interessert i nyhetsbrev frå andre land som NMS har arbeid i, kan du finna dei her: https://nms.no/engasjer-deg/nyhetsbrev-til-menigheter  

Eg er no tilbake i hundre prosent jobb for NMS etter å ha hatt ei deltidsstilling dei tre siste åra. Då jobba eg resten av tida som prest i Ålesund og Volsdalen menighet. No har eg framleis kontor i Noregs objektivt sett finaste by, med utsikt over vakre Brosundet frå NMS sitt regionkontor i Kongens gate. Det vil sei, akkurat i dag er det ikkje så mykje utsikt å skryta av, for det regnar så mykje at me berre så vidt skimtar øyane ute i Giske kommune, der eg bur. 

I NMS skal eg framleis vera rådgjevar for Midtausten og følga opp partnarane og nokre av prosjekta våre der. Men halve tida mi skal brukast i avdeling Frivillighet her i region Møre. Då skal eg i hovudsak arbeida med forkynning, formidling av misjonsinformasjon og rekruttering av frivillige. No på søndag er eg så heldig at eg får ha gudsteneste i Vigra kyrkje i lag med karane i den lokale mannsforeninga for NMS i Giske kommune. 

NMS Nyhetsbrev Midtausten 1/2026

 Pavebesøk og fredshåp i Libanon

Det vesle landet nord for Israel har fått sin del av problemer gjennom mange tiår, men i noen dager i begynnelsen av desember var det fest og glede som preget nyhetsbildet. Pave Leo besøkte Libanon som en del av sin første utenlandsreise, og den kristne medieorganisasjonen SAT-7 fulgte ham på reisen som startet i Tyrkia. SAT-7 har sitt største studio i Beirut. NMS har også en annen partner i Libanon, som driver et viktig arbeid mellom flyktninger i Bekaa-dalen. I november besøkte NMS de egyptiske misjonærene som arbeider der.

Libanon er en mosaikk av religioner og trosretninger. Landet har en stor katolsk befolkning, men paven ble godt tatt imot av såvel sunni-muslimer og shia-muslimer som av kristne. Landet ble i sin tid opprettet som et land der de kristne skulle være i flertall, men i dag regner man med at andelen har sunket til rundt 30%. Mange kristne har utvandret til land i Vesten på grunn av krig eller dårlige økonomiske tider. Siden krigen brøt ut i Gaza i oktober 2023 har også den shia-muslimske militsen Hizbollah vært i konflikt med Israel, og Sør-Libanon er blitt utsatt for bombeangrep.

SAT-7 sitt studio ligger på en av høydene over Beirut. Stedet ligger i trygg avstand fra krigshandlingene, men mye av SAT-7 sitt arbeid de siste årene har vært rettet inn mot å formidle håp til de som opplever krigens redsler. Folk i Libanon er svært trøtte av krig og uro. “Vi vil være en del av løsningen” sier kristne ungdommer når Pave Leo minner dem om Jesu ord i Bergprekenen: “Salige er de som skaper fred”.  

 

Syriske flyktninger

Bak fjellet, en times kjøretur fra Beirut, ligger Bekaa-dalen. I den hovedsaklig katolske byen Zahle bor Kiro og Mirett og deres to barn. Sammen med baptistmenigheten i byen driver de et omfattende arbeid blant syriske flyktninger. Kiro og Mirett kom hit som misjonærer fra Egypt etter at krigen i Syria brøt ut. De er utsendinger for Jossour, som arbeider blant arabere i mange land. Jossour er et arabisk ord som betyr «broer». Kiro og Mirett ønsker å være brobyggere for flyktningene, så de kan bli kjent med Jesus. Libanon har tatt imot rundt 1,5 millioner syrere, og mange av dem bor i Bekaa-dalen.

På Hayat-senteret lærer de å sy.

I en av flyktningleirene får vi møte noen av dem som har flyktet fra krigen. «Barna våre betyr aller mest for oss», sier en ung mor som venter sitt sjette barn. Vi drikker kaffe med dem i konteineren som tjener som bolig for familien. De fleste flyktningene har det vanskelig, og kirken hjelper dem med mat, klær og brennstoff til matlaging. De driver også flere barneskoler.

Kero og Mirette driver senteret «Hayat», som betyr «liv». De gir unge jenter opplæring i bruk av symaskiner og vil samtidig vise dem hvor høyt Gud elsker dem. Noen flyktninger kommer til tro på Jesus, og disse blir med i menigheten.

Krigen i Syria tok slutt for et år siden, og noen har vendt tilbake. Men landet er fortsatt ustabilt. Likevel er det håp om fred. Libanon har fremdeles en stor utfordring med Hizbollah, som ikke vil legge ned våpnene, men fortsette konflikten med Israel. Vær med og be om fred og stabilitet for Libanon og landene omkring i tiden som kommer.

 

VER MED OG BE FOR 

• Fred og rettferd for alle folk i Midtøsten 

• Takk for SAT-7 sitt arbeid med å styrke kirken i sitt vitnesbyrd om Jesus gjennom TV og sosiale medier i hele Midtøsten.
• Takk for misjonærene fra Egypt som driver brobyggende arbeid for syriske flyktninger i Libanon.   

• Be om at flere må bli kjent med Guds kjærlighet i Jesus Kristus 

Kristent fellesskap for afghanarar

 

«Gud bringer afghanarar og andre muslimar til oss. Dei kjem frå område i verda der misjonærane ikkje kan reisa, men no står dei ved dørstokken vår,»

Ein dag i desember har eg avtalt eit spennande møte. Ved julegrana på Sankten møter eg Naqib frå afghanistan og den norske kona hans, Inger-Anne, og me går i lag opp på NMS-kontoret for ein kopp kaffi og ein prat.

Naqib brenn for å dela trua si på Jesus med andre afghanarar, og han fortel meg historia si. Det var mor hans som først kom til tru på Jesus, heime i Afghanistan, og så begynte han også å følgja Jesus. I lag med andre landsmenn bygde dei opp eit kristent arbeid i heimlandet, men etter at Taliban fekk større makt, måtte dei reisa derfrå. Som flyktning i Hellas møtte han Inger-Anne. Dei gifta seg, og no bur dei i Ålesund og er aktive i menigheten Ålesund Vineyard i Spjelkavika. Naqib ventar enno på papir for å kunna arbeida, men på fritida si gjer han det han kan for å bygga eit kristent nettverk for afghanarar i Skandinavia.

Visjonen deira er å sjå eit levande kristent fellesskap for afghanarar slå rot i Skandinavia. Dei vil styrka dei som allereie er komne til tru og ønska velkommen dei som er søkande. Slik vil dei bygga fellesskap der menn og kvinner kan møta Jesu kjærleik og veksa i trua. Me lever i ei tid der folkeslaga er på flyttefot. No kjem det mange afghanarar og muslimar til Skandinavia og heile Europa, og det gir oss eit høve for oss til å delta i det Gud gjer mellom folkeslaga.

For å oppnå det vil dei etablera kyrkjer og husfellesskap over heile Skandinavia, arrangera leirar og samlingar og undervisa leiarar. Dei vil også nå ut til afghanarar og andre muslimar som ønskjer å vita meir om den kristne trua.   

«Gud bringer afghanarar og andre muslimar til oss. Dei kjem frå område i verda der misjonærane ikkje kan reisa, men no står dei ved dørstokken vår,» seier Naqib.  No har kyrkjene her i Skandinavia eit unikt høve til å ønska dei velkommen og dela evangeliet med dei. Han ser gjerne at fleire blir med han i dette arbeidet. 

"Borna våre er det viktigaste for oss"

Orda kjem frå ei ung mor som er syrisk flyktning. Flyktningleiren ligg i utkanten av ein av byane i Bekaa-dalen, aust i Libanon. 

Syrisk flyktning, ansiktet gjort ugjenkjenneleg vha. KI.

 Grensa til Syria er berre ein kort kjøretur unna. Utanfor ein konteiner like ved vegen står ei som eg trur er ei tenåringsjente og ventar på oss. Ho inviterer oss inn i konteineren, som viser seg å vera heimen til ein syrisk familie. Dei har det betre enn mange andre, som må ta til takke med telt. Konteineren er delt inn i fleire rom: Ein gang, eit lite kjøken og eit kombinert soverom og stove. Me tar respektfullt av oss skorne og blir leda gjennom gangen og inn i stova. Den er overraskande fin og ryddig. Golvet er teppelagt, og vegger og tak er dekka av stoff. I eine hjørnet står ei dobbeltseng, og elles er det madrasser langs veggene. Midt på golvet står ein oljeovn. Den blir god å ha når vinteren set inn. Me set oss ned på madrassene og får servert ein kopp krutsterk arabisk kaffi, og høyrer korleis det står til med dei. 

«Tenåringsjenta» viser seg å vera eldre enn eg trudde, kanskje midt i tjueåra. Eg får høyra at ho er mor til fem barn, og at ho er gravid med den sjette. Søster hennar, som sit attmed henne, har også fleire born. Dei har gifta seg tidleg, slik det er vanleg der dei kjem frå. Nokre kanskje heilt ned i 13-årsalderen.  

Me som besøker denne heimen er, utanom meg, eit team frå organisasjonen Jossour: Eit egyptisk ektepar med den halvtår gamle sonen deira, og ei ung syrisk flyktningkvinne. Ho har vore i Libanon eit par år og er blitt kjent med Jesus og den kristne trua gjennom arbeidet til Jossour. Misjonærane frå Egypt, Kero og Merit, driv senteret «Hayat» (Liv) der unge kvinner får læra seg praktiske skills, som t.d. å sy, slik at dei kan få litt inntekter. «Nora» fortel at ho følte seg heilt forlaten av Gud då ho flykta. Men på Hayat-senteret fekk ho ny tru på at Gud var glad i henne, og at ho hadde verdi som menneske. Det er berre kort tid sidan ho fortalde at ho ville tru på Jesus, men ho går framleis med hijab, som andre med muslimsk bakgrunn.

Medan me drikk kaffi, fortel flyktningane korleis dei har det. Livet er ikkje så lett, og dei er redde for å frysa no når vinteren snart set inn. Dei har lite pengar til å kjøpa fyringsolje for.  Om natta må dei stå opp og kosta snø av taket, så det ikkje skal rasa saman, for konteineren har ikkje skikkeleg tak.

Det er eit år sidan den forhatte presidenten Bashar al-Assad blei styrta, etter mange år med borgarkig, og Syria vender gradvis tilbake til ein slags normalitet. «Er det nokon som har reist tilbake til Syria?» spør me. «Ja, nokre har gjort det, men dei angra, for det er ingenting for oss der lenger,» svarar mor i huset. Nokre av flyktningane som har returnert til Syria har tatt seg tilbake illegalt over grensa igjen for å finna arbeid, men det er dyrt å betala grenselosane, og mange må bli verande i Syria og prøva å gjera det beste ut av situasjonen. 

Flyktningane er ikkje populære i Libanon. Sidan borgarkrigen braut ut i 2011, har det vesle landet, som er mindre enn Møre og Romsdal fylke, tatt imot minst halvannan million syrarar. Det er mykje, med tanke på at landet i seg sjølv har eit folketal på litt over 4 millionar. Libanon har sjølv vore gjennom ei stor økonomisk krise dei siste 5-6 åra. Det har ein svak sentralregjering og er sterkt fragmentert etter mange år med borgarkrig.

«Kva er det viktigaste for dykk akkurat no? Korleis kan me be til Gud for dykk?» spør Kero. «Borna våre er det viktigaste», svarar den eine unge kvinna. Så fortel ho at tanta hennar nett har mista yngste sonen sin. Han blei påkjørt av ein bil. Etter at me har bedt for dei og velsigna heimen deira, blir me inviterte med til heimen som er i sorg. Der tar kona imot oss. Ho er full av sorg og resignasjon, og fortel oss kva som har skjedd. Det vesle rommet er no fullt av familiemedlemmer, og me blir igjen servert nokre dråpar kaffi i små koppar. Me spør kor mange ungar ho har, og ho svarar at om ho hadde hatt hundre born, hadde sorga vore like stor. Eg blir minna om det Jesus fortalde om den eine sauen og dei nittini, og den tanken grip Kero tak i. Han gjenfortel likninga, og seier at så høgt elskar Gud oss, at kvar enkelt er dyrebar i hans auge. Det viser oss kor stor Guds kjærleik er. Så får han lov til å be ei bøn der også, og velsigna familien, før me tar avskil med dei.      

Kyrkja utan veggar - når skjermen blir heilag grunn

Iranske kristne samlast til gudsteneste i heimane. SAT-7 kallar det «The Church Without Walls». Ei kyrkje som ikkje treng murar, men som finst der folk er – i stover, på mobiltelefonar, i flyktningleirar og i stille rom der bøna er det einaste håpet.

Fellesskap gjennom skjermen

I Midtausten og Nord-Afrika lever mange kristne isolert. Nokre er åleine i landsbyen sin. Andre kan ikkje gå til kyrkje av frykt for forfølging. Nokre har aldri sett ei kyrkje i det heile. Men gjennom SAT-7 sine sendingar får dei sjå, høyra og kjenna at dei høyrer til.

Programma er varierte: Undervisning, lovsong, samtalar, bøner. Alt vert sendt på lokale språk, med røyster frå regionen sjølv. Det er ikkje ein vestleg misjon som talar ovanfrå – det er truande som deler liv og tru med kvarandre.

Ei kyrkje som lyttar

SAT-7 er meir enn ein kanal. Det er eit fellesskap. Sjåarar sender inn meldingar, spørsmål og bøneemne. Dei får svar. Dei vert høyrde. I ein region der mange kjenner seg oversett, vert dette eit rom for dialog og respekt.

Ei kvinne frå Iran skriv: «Eg trudde eg var åleine. Men no veit eg at eg har sysken i trua.» Slike meldingar kjem dagleg – frå Egypt, Syria, Tyrkia, Algerie. Frå menneske som finn håp i det som vert delt.

Trua byggjer bruer

SAT-7 sitt mål er å styrka kyrkja i regionen, fremja forståing og skapa rom for fred. I ein verdsdel prega av konflikt og mistillit, vert dette arbeidet eit vitnesbyrd om at trua kan byggja bruer – ikkje berre mellom menneske, men mellom hjarte.

«The Church Without Walls» er ikkje ein draum. Det er verkelegheit. Ei kyrkje som veks – ikkje i stein, men i sjeler. Og kanskje er det nett slik kyrkja alltid har vore meint å vera.

🔗 Les originalartikkelen her: The Church without walls

Eg tenkjer ofte på kor mange som ber i det stille. Som ikkje har ei kyrkje å gå til, men som likevel held fast ved trua. SAT-7 minner oss om at kyrkja ikkje er ein bygning – ho er eit fellesskap. Og fellesskapet kan finnast der vi minst ventar det: på ein skjerm, i ei melding, i ei bøn frå ein ukjend stad.

I ei tid der mange veggar vert bygde – både fysisk og mentalt – treng vi fleire rom utan grenser. Kyrkja utan veggar er eit slikt rom. Og det gjev håp.