Kristent fellesskap for afghanarar

 

«Gud bringer afghanarar og andre muslimar til oss. Dei kjem frå område i verda der misjonærane ikkje kan reisa, men no står dei ved dørstokken vår,»

Ein dag i desember har eg avtalt eit spennande møte. Ved julegrana på Sankten møter eg Naqib frå afghanistan og den norske kona hans, Inger-Anne, og me går i lag opp på NMS-kontoret for ein kopp kaffi og ein prat.

Naqib brenn for å dela trua si på Jesus med andre afghanarar, og han fortel meg historia si. Det var mor hans som først kom til tru på Jesus, heime i Afghanistan, og så begynte han også å følgja Jesus. I lag med andre landsmenn bygde dei opp eit kristent arbeid i heimlandet, men etter at Taliban fekk større makt, måtte dei reisa derfrå. Som flyktning i Hellas møtte han Inger-Anne. Dei gifta seg, og no bur dei i Ålesund og er aktive i menigheten Ålesund Vineyard i Spjelkavika. Naqib ventar enno på papir for å kunna arbeida, men på fritida si gjer han det han kan for å bygga eit kristent nettverk for afghanarar i Skandinavia.

Visjonen deira er å sjå eit levande kristent fellesskap for afghanarar slå rot i Skandinavia. Dei vil styrka dei som allereie er komne til tru og ønska velkommen dei som er søkande. Slik vil dei bygga fellesskap der menn og kvinner kan møta Jesu kjærleik og veksa i trua. Me lever i ei tid der folkeslaga er på flyttefot. No kjem det mange afghanarar og muslimar til Skandinavia og heile Europa, og det gir oss eit høve for oss til å delta i det Gud gjer mellom folkeslaga.

For å oppnå det vil dei etablera kyrkjer og husfellesskap over heile Skandinavia, arrangera leirar og samlingar og undervisa leiarar. Dei vil også nå ut til afghanarar og andre muslimar som ønskjer å vita meir om den kristne trua.   

«Gud bringer afghanarar og andre muslimar til oss. Dei kjem frå område i verda der misjonærane ikkje kan reisa, men no står dei ved dørstokken vår,» seier Naqib.  No har kyrkjene her i Skandinavia eit unikt høve til å ønska dei velkommen og dela evangeliet med dei. Han ser gjerne at fleire blir med han i dette arbeidet. 

"Borna våre er det viktigaste for oss"

Orda kjem frå ei ung mor som er syrisk flyktning. Flyktningleiren ligg i utkanten av ein av byane i Bekaa-dalen, aust i Libanon. 

Syrisk flyktning, ansiktet gjort ugjenkjenneleg vha. KI.

 Grensa til Syria er berre ein kort kjøretur unna. Utanfor ein konteiner like ved vegen står ei som eg trur er ei tenåringsjente og ventar på oss. Ho inviterer oss inn i konteineren, som viser seg å vera heimen til ein syrisk familie. Dei har det betre enn mange andre, som må ta til takke med telt. Konteineren er delt inn i fleire rom: Ein gang, eit lite kjøken og eit kombinert soverom og stove. Me tar respektfullt av oss skorne og blir leda gjennom gangen og inn i stova. Den er overraskande fin og ryddig. Golvet er teppelagt, og vegger og tak er dekka av stoff. I eine hjørnet står ei dobbeltseng, og elles er det madrasser langs veggene. Midt på golvet står ein oljeovn. Den blir god å ha når vinteren set inn. Me set oss ned på madrassene og får servert ein kopp krutsterk arabisk kaffi, og høyrer korleis det står til med dei. 

«Tenåringsjenta» viser seg å vera eldre enn eg trudde, kanskje midt i tjueåra. Eg får høyra at ho er mor til fem barn, og at ho er gravid med den sjette. Søster hennar, som sit attmed henne, har også fleire born. Dei har gifta seg tidleg, slik det er vanleg der dei kjem frå. Nokre kanskje heilt ned i 13-årsalderen.  

Me som besøker denne heimen er, utanom meg, eit team frå organisasjonen Jossour: Eit egyptisk ektepar med den halvtår gamle sonen deira, og ei ung syrisk flyktningkvinne. Ho har vore i Libanon eit par år og er blitt kjent med Jesus og den kristne trua gjennom arbeidet til Jossour. Misjonærane frå Egypt, Kero og Merit, driv senteret «Hayat» (Liv) der unge kvinner får læra seg praktiske skills, som t.d. å sy, slik at dei kan få litt inntekter. «Nora» fortel at ho følte seg heilt forlaten av Gud då ho flykta. Men på Hayat-senteret fekk ho ny tru på at Gud var glad i henne, og at ho hadde verdi som menneske. Det er berre kort tid sidan ho fortalde at ho ville tru på Jesus, men ho går framleis med hijab, som andre med muslimsk bakgrunn.

Medan me drikk kaffi, fortel flyktningane korleis dei har det. Livet er ikkje så lett, og dei er redde for å frysa no når vinteren snart set inn. Dei har lite pengar til å kjøpa fyringsolje for.  Om natta må dei stå opp og kosta snø av taket, så det ikkje skal rasa saman, for konteineren har ikkje skikkeleg tak.

Det er eit år sidan den forhatte presidenten Bashar al-Assad blei styrta, etter mange år med borgarkig, og Syria vender gradvis tilbake til ein slags normalitet. «Er det nokon som har reist tilbake til Syria?» spør me. «Ja, nokre har gjort det, men dei angra, for det er ingenting for oss der lenger,» svarar mor i huset. Nokre av flyktningane som har returnert til Syria har tatt seg tilbake illegalt over grensa igjen for å finna arbeid, men det er dyrt å betala grenselosane, og mange må bli verande i Syria og prøva å gjera det beste ut av situasjonen. 

Flyktningane er ikkje populære i Libanon. Sidan borgarkrigen braut ut i 2011, har det vesle landet, som er mindre enn Møre og Romsdal fylke, tatt imot minst halvannan million syrarar. Det er mykje, med tanke på at landet i seg sjølv har eit folketal på litt over 4 millionar. Libanon har sjølv vore gjennom ei stor økonomisk krise dei siste 5-6 åra. Det har ein svak sentralregjering og er sterkt fragmentert etter mange år med borgarkrig.

«Kva er det viktigaste for dykk akkurat no? Korleis kan me be til Gud for dykk?» spør Kero. «Borna våre er det viktigaste», svarar den eine unge kvinna. Så fortel ho at tanta hennar nett har mista yngste sonen sin. Han blei påkjørt av ein bil. Etter at me har bedt for dei og velsigna heimen deira, blir me inviterte med til heimen som er i sorg. Der tar kona imot oss. Ho er full av sorg og resignasjon, og fortel oss kva som har skjedd. Det vesle rommet er no fullt av familiemedlemmer, og me blir igjen servert nokre dråpar kaffi i små koppar. Me spør kor mange ungar ho har, og ho svarar at om ho hadde hatt hundre born, hadde sorga vore like stor. Eg blir minna om det Jesus fortalde om den eine sauen og dei nittini, og den tanken grip Kero tak i. Han gjenfortel likninga, og seier at så høgt elskar Gud oss, at kvar enkelt er dyrebar i hans auge. Det viser oss kor stor Guds kjærleik er. Så får han lov til å be ei bøn der også, og velsigna familien, før me tar avskil med dei.      

Bok: Roman om egyptisk TV-predikant

Sist eg var i Kairo gjekk eg inn i ein bokhandel på Zamalek som ligg i 26. juli-gata. Det var ein kveld i slutten av oktober, eg var ferdig med arbeidet for dagen, og hadde litt tid til å slappa av. Eg likar å sjå meg om i bokhandlar, men eg er veldig kresen med kva eg kjøper med meg. Denne kvelden fall augo mine på ei bok med tittelen «The Televangelist», og eg blei nysgjerrig. På vaskesetelen las eg at romanen handla om ein berømt egyptisk TV-predikant som var beundra av så vel husmødre som politikarar for måten han underviste islam til folket på. Men når han blir kontakta av ein mann som står presidenten nær, blir han dradd inn i eit nett av politiske intriger.

«The Televangelist» er ein litt rar tittel, for det får oss til å tenka på amerikanske kristne TV-predikantar, medan dette er ein muslimsk sheikh. Etter kvart som me får bli kjent med Sheikh Hatem, forstår eg at han strevar med ein del av dei same tinga som prestar i Norge også må tenka på: Folk er slett ikkje alltid interessert i dei grundige forklaringane, men vil ha dei enkle svara. Derfor seier ikkje Sheikh Hatem alltid alt det han eigentleg tenkjer. Dessutan må han som TV-predikant tenkja på kva produsentane vil ha, kva som generer inntekter til kanalen – og kva styresmaktene vil tolerera.

Det som gjer boka særleg interessant for meg, er dei ulike tema som forfattaren tar opp undervegs. Me får ein grundig diskusjon om muslimar som konverterer til kristendommen, eller vise versa, om diskusjonen mellom tradisjonalistar og «liberale» musliar, om tilhøvet til sufiordenar og shiamuslimar, og me får innblikk i korleis styresmaktene kontrollerer all offentleg religion og overvaker alle viktige aktørar. Boka er ikkje den enklaste å forstå – til dømes når forfattaren brukar mange sider på å diskutera «mu’tazila»-retninga, ei rørsle frå tidleg islamsk historie som utvikla ein eigen form for islamsk rasjonalisme.  

Samstundes er romanen ei bok om kjærleik og svik, om løgn og bedrag på mange plan, og boka har ein overraskande slutt som eg ikkje kan avsløra her.

Forfattaren, Ibrahim Essa, er ein kontroversiell og kjent egyptisk journalist og TV-kjendis som har vore nokså frittalande, og vore med å starta ulike aviser og vekeblad. Han har ein klar front mot muslimbrørne og andre islamistiske rørsler, som t.d. i dette innlegget.   

Konvertering er eit viktig tema i boka til Ibrahim Essa. Sjølv om han diskuterer dette grundig, til dømes ved å gjenfortelja historia til Mohamed Mansour, Azhar-sheikhen som blei kristen på slutten av 1800-talet, føler eg ikkje at han verkeleg klarar å komma på innsida av sjela til dei som byrjar å tru på Jesus i dag. Det blir noko overflatisk ved det, og alt kokar ned til sosiologiske og psykologiske forklaringar.

Alt i alt kan eg anbefala boka – iallfall til dei som er litt over gjennomsnittet interessert i arabisk og egyptisk kultur og samtid.  Boka er tilgjengeleg t.d. frå Amazon både i paperback og kindle e-versjon. 

 

The Televangelist

Fofattar: Ibrahim Essa

Cairo, The American University in Cairo Press, 2016

Arabisk utgåve: Mawlana 2012 

https://www.amazon.com/Televangelist-Novel-Hoopoe-Fiction-ebook/dp/B01DYHXXK4

Forsvar for trusfridom i Midtausten

I eit land i Nord-Afrika blei ein ung mann arrestert og skulda for fråfall frå islam. Obligatorisk straff for dette er døden. Dette er ei av sakene som Middle East Concern (MEC) har jobba med i det siste. Eg er i Aten på medlemsmøte i organisasjonen som NMS har vore medlem i sidan 1999. Saka til den nordafrikanske mannen er ei av om lag 300 saker som MEC jobbar med gjennom eit år, i samarbeid med andre organisasjonar. Nokre saker blir løyst fort, andre kan dra ut i lang tid. Heldigvis er han no i praksis ein fri mann. Det nyttar å gjera ein innsats for kristne som blir forfylgde for trua si.  

Eg skriv dette på flyplassen på veg heim. I går ettermiddag var eg turist i den greske hovudstaden eit par timar, og tok den obligatoriske turen opp på Akropolis for å sjå på ruinane av gamle tempel. Eg fekk klatra opp på Areopagos, ein fjellknaus like nedanfor, der apostelen Paulus i si tid hadde den berømte talen sin til dei atenske mennene. Han hadde rusla omkring i byen og sett på alle heilagdomane, og funne eit altar der det stod skrive: ‘For ein ukjend Gud’». Det som de tilbed utan å kjenna, er det eg forkynner dykk (Apg 17,23).

Ein av dei andre deltakarane på medlemsmøtet i MEC fortalde meg om eit tilfeldig møte han hadde hatt med ein muslimsk mann i eit anna land. Denne hadde først snakka varmt om islam som den sanne religionen, og min venn hadde ikkje sagt imot, men berre sagt at han kunne fortelja han om Jesus, som kunne gi han ekte fred. Då opna den andre seg opp og sa han hadde hatt ein draum. Fleire gonger den same draumen. Han hadde sett profeten, og han var omgitt av mørke og frykt. Så hadde han sett ein lysande skikkelse, og han forstod at det var Isa al-Masih – Jesus Kristus. «Her er me to i ein storby på fleire millionar» sa min venn. «Trur du det er tilfeldig at me møttest her i dag?» Så fekk dei ein fin åndeleg samtale om Jesus og den fred han kan gi til alle som trur på han. 

Det er mange slike og liknande møte som skjer i dag over heile verda. Sakte veks det fram ei kyrkje av nye truande mange stader, også i det som har vore kjerneområda til islam i fjorten hundre år. Det er mange grunnar til det. Evangeliet er no tilgjengeleg for folk på ein heilt annan måte enn før gjennom TV, internett og sosiale media. Ufridom og politisk undertrykking frå islamistiske retningar har gjort at mange søker eit alternativ til den religionen dei har vakse opp med. Dette ser me tydeleg både i Iran, Syria, Afghanistan og andre land.

Dei som kjem til tru på Jesus, får ofte problem, både med sin eigen familie, på arbeidsplassen og med styresmaktene. Då har dei behov for hjelp, og det er dette MEC jobbar med. Organisasjonen blei stifta for om lag 30 år sidan, på initiativ frå arabiske kyrkjer som såg behovet. Sidan den gongen har talet på menneske som har komme til tru på Jesus auka stort, og dermed er det også eit aukande behov for hjelp. Heldigvis er det ikkje alle som opplever like store problem som han som risikerte dødsstraff. Mange av sakene som MEC jobbar med, er mindre dramatiske, og dei er ikkje alltid relatert til islam.   

I Israel har MEC gitt støtte til ein messiansk organisasjon (jødar som trur Jesus er Messias) som ikkje fekk den skattefridomen dei hadde krav på, fordi ein ekstremistisk ortodoks jøde sat i ein nøkkelposisjon og nekta dei denne økonomiske støtten. Etter fleire år i ulike rettsinstansar nådde dei fram i høgsterett, og saka er avslutta.

Ei sak som ikkje er avslutta, er frå Libya, og gjeld ein mann som er dødsdømt for fråfall frå islam. Libya er eit land som blei kasta ut i kaos under den såkalla «arabiske våren» i 2011. Etter eit opprør mot president Muammar Gaddafi, gjekk NATO-styrkar – inkludert norske – til massive flyåtak mot landet, og det endte med at Gaddafi blei drepen. (Norge var altså medansvarleg for dette kaoset, som også har spreidd seg sørover til Mali.) Seinare har det vore borgarkrig og ulike forsøk på å få i gang nasjonal einskap, men det har vist seg svært vanskeleg, og lokal milits har stor makt. Ein slik milits vest i landet arresterte ein ung mann som hadde konvertert til kristendommen for fire år sidan. Den lokale domstolen har skulda han for fråfall med utgangspunkt i ei lov frå perioden 2012-2014, og ifølge denne lova er det dødsstraff for fråfall. Den nasjonale regjeringa har kansellert lovene frå denne perioden, men på grunn av interne maktkampar er domstolane frie til å velja kva lover dei vil ta utgangspunkt i.  Den unge kristne mannen blei også pålagd å kunngjera dommen i ei lokal avis og ein nærradiostasjon. Han måtte også henga oppslag utanfor huset sitt, og han fekk ikkje ha advokat under rettssaka.  

Saker som dette, og mange andre, viser kor viktig det er med organisasjonar som Middle East Concern, som kan tala minoritetane sin sak når ingen andre gjer det. MEC har ein liten stab, men brukar det dei har av ressursar til å gi støtte til dei som er forfylgde fordi dei er, eller er blitt følgjarar av Jesus. 

Midtausten: Misjonsseminar inspirert av Paulus

 Ein av partnarane til NMS gir gode tilbakemeldingar frå eit seminar om misjon ein stad i Midtausten i mai. Seminaret var det første steget mot å etablera ein misjonsskule for nyetablerte kyrkjer i området. Visjonen er at kyrkja skal vera utrusta til å nå ut med evangeliet i samarbeid med lokale misjonærar, og at nye kyrkjer skal veksa fram.

Meir enn femti deltakarar frå mange ulike etniske og religiøse bakgrunnar, både kristen, muslimsk og annan bakgrunn, var med på dette kurset, og ifølge arrangørane er  det første gongen eit liknande arrangement har samla folk med så variert bakgrunn. På kurset gjekk dei gjennom 12 leksjonar om ulike tema: Personleg kall, misjonskall til kyrkja, bibelsk og teologisk grunnlag for misjon, lokal misjonshistorie, apostelen Paulus sine misjonsreiser og anna. Det var også sett av god tid til gruppesamtalar.

Deltakarane, både pastorar og lekfolk, vart oppmuntra til å reisa heim og velsigna andre med den undervisninga dei hadde fått.

Det skjer altså mykje spennande i Midtausten. Samtidig som fleire av dei lokale, gamle kyrkjene opplever tilbakegang på grunn av migrasjon, så skjer det ny tilvekst på andre område. Dette er også ein del av det store bildet. Tidlegare i vår møtte eg ein av leiarane i ein lokal misjonsorganisasjon som kunne fortelja meir om kva dei gjer og kor dei arbeider, men det kan ikkje formidlast via nettet. Be for dei som deler Guds kjærleik med folkeslaga i Midtausten! 

Som kristne i Vesten skal me ikkje gløyma dei gamle, etablerte kyrkjene i Midtausten. NMS samarbeider til dømes godt med den koptiske ortodokse kyrkja, og ønskjer å gjera det i framtida også. Organisasjonen har ikkje noko målsetting om å etablera nye kyrkjer i området. Samstundes ser ein at det ofte er vanskeleg for nye truande som ikkje har kristen bakgrunn å finna ein plass i dei etablerte kyrkjesamfunna. Dette er det mange grunnar til, ikkje minst sosiologiske og kulturelle. Derfor veks det no fram mindre grupper av nye små kyrkjefellesskap mange stader. Dei opplever ofte motgang. Det er som regel umogleg for nye kristne med muslimsk bakgrunn å endra offisiell religion på ID-korta sine; dei har vanskar med å finna ektefelle; borna deira blir offisielt rekna som muslimar; husforsamlingar blir mange stader ikkje tillatne - for å nemna nokre av utfordringane deira. Derfor treng dei også vår støtte og forbøn. Den gode sida ved dette, er at desse gruppene også er ivrige i vitnesbyrdet om Jesus, slik at Guds kjærleik blir delt med fleire. 

Julegåva som varmar på fleire måtar

Eg fekk det eg ønskte meg til jul. Ny hue av yak-ull frå Tibet. No har eg testa hua, og ho er ubegripeleg god og varm sjølv om ho er nokså tynn og lett. Ho er tettstrikka av finaste ull frå yak-oksar på den tibetanske høgsletta i Kina. Det var kona som gav meg denne hua, på oppfordring frå meg. Ho er elles ein racer i å strikka, og har gitt meg mykje flott og heimestrikka. Men akkurat denne hua er strikka av kvinner i Tibet, under namnet «CYAK Handicrafts». Dette er eitt av prosjekta som HimalPartner driv i Himalaya. 

  

På lappen som følgjer med hua står det: «Gjeterne i Yushu-området, som gjennomsnittlig ligger på 4400 meters høyde på Qinghai-Tibet-platået, samler om våren inn yakullen som kan virke nærmest verdiløs. Ved å betale gjetere en pris over gjennomsnittet, gjør CYAK Handicraft dem i stand til å bruke sine ferdigheter og naturressurser for å tjene til livets opphold med verdighet. Yakull er en naturlig, organisk, bærekraftig og fornybar ressurs. Yak’en sin «frakk» består av et ytre tykt lag med grov pels og et indre lag av myk dunull av høy kvalitet. Denne dunullen er grunnmaterialet for CYAK Handicraft sine produkter» Det beste med denne julegåva er at heile overskotet frå salet går tilbake til lokale prosjekt som HimalPartner driv i Himalaya, både i Nepal og på den tibetanske høgsletta. 

Så er det framleis ein lang vinter framfor oss. Det går an å handla denne hua og andre ting frå nettbutikken til eldsjelane frå Sunnmøre: https://butikk.gijernet.no/

Religionsdialog i Møre

 

Foto: Andreas G. Hesselberg / Nytt i Uka

Saman med representantar frå Human-Etisk forbund, Den katolske kyrkja og muslimar i Møre og Romsdal, har eg fått vera med i førebuingane til å starta opp eit lokallag tilknytta STL – Samarbeidsrådet for tros- og livssynssamfunn.

Det blir lyst til stiftingsmøte i Molde i midten av januar, truleg tysdag 19. januar.  Tanken er at kvart trussamfunn kan ha inntil 2 representantar i rådet. Det kan gjerne vera andre enn meg sjølv som representerer Den norske kyrkja her, så eg håpar interesserte vil ta kontakt.

Initiativet kom frå Human-Etisk Forbund. Lokallagsleiar Inger Slinning tok kontakt med ulike trussamfunn, og fekk med seg Khiem Nguyen frå Den katolske kyrkja, Harald Abdel-Rehman Solar frå Waqf Nordmøre og underteikna frå Den norske kyrkja. Me møttest som interimstyre til to Teams-møte no i desember, og sist veke blei me intervjua av ålesundsavisa Nytt i Uka. Eg har også snakka med Vidar Hovden, pastor i Syvendedags Adventistkirken, som har sagt han ønskjer å delta i dialogforumet. Håpar me også får respons frå andre religionar.

Kvifor er eg som misjonsrådgjevar med på dette?

Eg huskar at for mange år sidan, hadde eg ein andakt på eit misjonsmøte, der eg åtvara sterkt mot dialog. Det kunne føra til religionsblanding, sa eg. Eg var teologistudent og hadde nok lese om dialog i den kristne dagspressa, reknar eg med. Den gongen, på åttitalet, var dialog heller ikkje så anerkjent i evangelikale kretsar. Mykje har endra seg sidan då, også inni mitt eige hovud. Dialog er ikkje det same som misjon, men det går an å driva dialogisk misjon. Lise Tørnby har skrive ein god artikkel om tilhøvet mellom dialog og misjon. I dag er ho generalsekretær for Fransiskushjelpen, men tidlegare har ho vore tilsett i NMS og arbeidd som dagleg leiar i STL – Samarbeidsrådet for tros- og livssynssamfunn.

Personleg har eg bak meg ein del år som misjonær i Egypt på 1990-talet. Dialog som sådan var ikkje eit tema den gongen. I Egypt er religionsdialog eit særs ømtåleg tema, og det vesle som finst av det, ber preg av å feia interreligiøse spenningar under teppet. Misjonsarbeidet vårt var likevel prega av ei dialogisk  haldning. Det våre lokale samarbeidspartnarar produserte, anten på ein direkte eller indirekte måte, bar preg av å ikkje konfrontera og provosera den muslimske majoriteten. Me ville målbera det positive ved trua vår, utan å kritisera det dei andre trudde på.

Tilbake i Bergen på 2000-talet var eg ei kort tid med på eit prosjekt som heiter «Religionsmøtet og menigheten». Gjennom dette arbeidet fekk eg mellom anna vera med på studietur til Leicester, ein engelsk by med mange innvandrarar med ulik religiøs bakgrunn. Eg prøvde også å etablera kontakt med muslimar i Bergen, men følte ikkje at eg kom nokon veg den gongen, så eg kunne ikkje bruka meir tid på det. Eg las nyleg ein stad at nokre av dei eg tok kontakt med på den tida, sjølv tok initiativet til å danna STL i Bergen etter terrorhandlingane sommaren 2011.

Som misjonsrådgjevar skal eg vera opptatt av misjon, og at kyrkjelydane i Møre bispedøme er misjonerande. Dialog som fagområde ligg i kryssingspunktet mellom misjon og diakoni.  Liksom Gud sende Son sin til verda, sender han kyrkja til verda, og me har ansvar for å bygga eit godt samfunn i lag med alle menneske av god vilje. Så får me håpa at STL Møre og Romsdal kan føra noko godt med seg.

Målet med dette, er ikkje å bli einige om alt mogleg, for trass alt er me veldig forskjellige, og me skal ta vare på eigenarten vår. Som kristen ønskjer eg sjølvsagt djupast sett at alle skal bli kjende med Guds kjærleik slik Jesus har openberra den for oss. Men det er saker der det er naturleg for meg å stå saman med muslimar – eller human-etikarar for den saks skuld.

Den norske (medie-)kyrkja og norsk mediemisjon

Kyrkja feirar påske på drive-in-gudsteneste ved Molde stadion og overfører lyd gjennom nærradioen. Eg kjenner meg igjen frå tida som mediemisjonær i Midtausten når eg no ser prestar, diakonar, organistar og trusopplærarar legga ut filmsnuttar på Facebook, YouTube og Vimeo. Denne påska har tusenvis av nordmenn fått med seg ei gudsteneste gjennom NRK eller lokale sendingar via mange ulike former for massemedia. Når kyrkjene er stengde, må evangeliet likevel finna ein veg.

For om lag 30 år sidan byrja Det Norske Misjonsselskap (NMS) å leita etter nye måtar å dela evangeliet med menneske i hjartet av den muslimske verda. Problemet var at det ikkje var mogleg å driva misjonsarbeid i tradisjonell forstand. Då kunne massemedia vera ei løysing. Sjølv budde eg og familien i til saman sju år i Egypt utan noko offisiell rolle som misjonærar, og etter at me flytta tilbake til Norge, har arbeidet halde fram. Men det har også endra seg nokså mykje. Dette misjonsarbeidet skriv eg om i ei masteroppgåve som eg leverte ved Høgskulen i Volda sist haust, og eg har lyst til å legga ut nokre utdrag frå denne oppgåva her på bloggen innimellom, i tida som kjem.  

Her er lenke til eit kapittel i oppgåva. Det handlar om den generelle mediesituasjonen i Midtausten på den tida NMS begynte å engasjera seg i området.

(Bildet over er henta frå Møre bispedøme si facebook-side.