Sendt - kor hen?

Misjon handlar om å vera sendt. Sendt av Gud. Men ikkje berre til land langt vekke. Kyrkja er også sendt til lokalsamfunnet der me bur. Derfor må misjon vera ein del av planarbeid og strategiar i norske lokalkyrkjelydar. Det tenker eg litt på her om dagen. Det passar godt for meg som jobbar 50% i kyrkja og 50% i NMS. 

"Planarbeid er kjedeleg!" Kanskje det, men det kan vera eit nyttig verktøy for å prioritera kva me skal bruka tid, krefter og økonomi på. Når kyrkjelydane no skal laga samla plan for arbeidet og begynna å bruka planverktøyet "Kirka vår", tenkjer eg at me må sørga for at misjonstenkinga kjem inn i planane. Det har allereie ein plass både i diakoniplanen og i trusopplæringsplanen, men det er viktig at misjon ikkje berre handlar om misjonsarbeidet i utlandet.

Den norske kyrkja sentralt har gjort ein del prinsipiell tenking rundt misjon. I eit kyrkjemøtevedtak frå 2021 om "Kirkens globale oppdrag" heiter det at "Den norske kirkes oppdrag er å formidle evangeliet i ord og gjerning". Vidare slår ein fast at kyrkja er sendt av den treeinige Gud for å delta i det han gjer i verda. 

Den verdsvide kyrkja er til stades i alle lokalkyrkjelydar - sjølv den minste, monokulturelle og "blendakvite" forsamling - fordi Gud er der, og han er ikkje norsk. Og Jesus var frå Midtausten. Så blir det ei utfording for oss å visa i praksis at kyrkja vår er ein del av den verdsvide kyrkja. 

- Me seier det kvar einaste gong det er dåp. Den som er døypt blir ikkje berre medlem i Den norske kyrkja og kyrkjelyden vår, men blir også ein del av Kristi verdsvide kyrkje. Hos oss i Ålesund får dette eit synleg uttrykk i dåpskluten, som er brodert av kvinner på Madagaskar. "Alle døpte er sendt for å forkynne evangeliet i ord og handling og har medansvar for kirkens oppdrag i verden" heiter det i kyrkjemøtevedtaket ovanfor.

- Kan me også i aukande grad bruka andre språk i gudstenesta? Språk som reflekterer dei som er til stades der? No i sommar har me introdusert eit hefte med omsetting og forklaring av liturgien på engelsk og tysk. Det er ikkje godt nok, men me er iallfall på rett veg. På pinsedag hadde me tekstlesingar på ukrainsk og arabisk i tillegg til norsk. Kan me gjera det oftare?  

- Korleis passar internasjonal diakoni som t.d. fasteaksjonen inn i kyrkjelyden si tenking rundt misjon og diakoni? Og kva med internasjonalt vennskapsarbeid, interreligiøs dialog og innvandrararbeid? 

Slike ting går det an å reflektera over når ein er på arbeid midt i fellesferien. Kan me også få til å jobba vidare med det når den hektiske kvardagen er over oss? Sjølv skal eg ha ferie eit par veker til no snart, og så er eg tilbake i full jobb i NMS og i Ålesund og Volsdalen menighet igjen mot slutten av august. 

Religionsdialog i Møre

 

Foto: Andreas G. Hesselberg / Nytt i Uka

Saman med representantar frå Human-Etisk forbund, Den katolske kyrkja og muslimar i Møre og Romsdal, har eg fått vera med i førebuingane til å starta opp eit lokallag tilknytta STL – Samarbeidsrådet for tros- og livssynssamfunn.

Det blir lyst til stiftingsmøte i Molde i midten av januar, truleg tysdag 19. januar.  Tanken er at kvart trussamfunn kan ha inntil 2 representantar i rådet. Det kan gjerne vera andre enn meg sjølv som representerer Den norske kyrkja her, så eg håpar interesserte vil ta kontakt.

Initiativet kom frå Human-Etisk Forbund. Lokallagsleiar Inger Slinning tok kontakt med ulike trussamfunn, og fekk med seg Khiem Nguyen frå Den katolske kyrkja, Harald Abdel-Rehman Solar frå Waqf Nordmøre og underteikna frå Den norske kyrkja. Me møttest som interimstyre til to Teams-møte no i desember, og sist veke blei me intervjua av ålesundsavisa Nytt i Uka. Eg har også snakka med Vidar Hovden, pastor i Syvendedags Adventistkirken, som har sagt han ønskjer å delta i dialogforumet. Håpar me også får respons frå andre religionar.

Kvifor er eg som misjonsrådgjevar med på dette?

Eg huskar at for mange år sidan, hadde eg ein andakt på eit misjonsmøte, der eg åtvara sterkt mot dialog. Det kunne føra til religionsblanding, sa eg. Eg var teologistudent og hadde nok lese om dialog i den kristne dagspressa, reknar eg med. Den gongen, på åttitalet, var dialog heller ikkje så anerkjent i evangelikale kretsar. Mykje har endra seg sidan då, også inni mitt eige hovud. Dialog er ikkje det same som misjon, men det går an å driva dialogisk misjon. Lise Tørnby har skrive ein god artikkel om tilhøvet mellom dialog og misjon. I dag er ho generalsekretær for Fransiskushjelpen, men tidlegare har ho vore tilsett i NMS og arbeidd som dagleg leiar i STL – Samarbeidsrådet for tros- og livssynssamfunn.

Personleg har eg bak meg ein del år som misjonær i Egypt på 1990-talet. Dialog som sådan var ikkje eit tema den gongen. I Egypt er religionsdialog eit særs ømtåleg tema, og det vesle som finst av det, ber preg av å feia interreligiøse spenningar under teppet. Misjonsarbeidet vårt var likevel prega av ei dialogisk  haldning. Det våre lokale samarbeidspartnarar produserte, anten på ein direkte eller indirekte måte, bar preg av å ikkje konfrontera og provosera den muslimske majoriteten. Me ville målbera det positive ved trua vår, utan å kritisera det dei andre trudde på.

Tilbake i Bergen på 2000-talet var eg ei kort tid med på eit prosjekt som heiter «Religionsmøtet og menigheten». Gjennom dette arbeidet fekk eg mellom anna vera med på studietur til Leicester, ein engelsk by med mange innvandrarar med ulik religiøs bakgrunn. Eg prøvde også å etablera kontakt med muslimar i Bergen, men følte ikkje at eg kom nokon veg den gongen, så eg kunne ikkje bruka meir tid på det. Eg las nyleg ein stad at nokre av dei eg tok kontakt med på den tida, sjølv tok initiativet til å danna STL i Bergen etter terrorhandlingane sommaren 2011.

Som misjonsrådgjevar skal eg vera opptatt av misjon, og at kyrkjelydane i Møre bispedøme er misjonerande. Dialog som fagområde ligg i kryssingspunktet mellom misjon og diakoni.  Liksom Gud sende Son sin til verda, sender han kyrkja til verda, og me har ansvar for å bygga eit godt samfunn i lag med alle menneske av god vilje. Så får me håpa at STL Møre og Romsdal kan føra noko godt med seg.

Målet med dette, er ikkje å bli einige om alt mogleg, for trass alt er me veldig forskjellige, og me skal ta vare på eigenarten vår. Som kristen ønskjer eg sjølvsagt djupast sett at alle skal bli kjende med Guds kjærleik slik Jesus har openberra den for oss. Men det er saker der det er naturleg for meg å stå saman med muslimar – eller human-etikarar for den saks skuld.