På besøk i Støperiet Ålesund

Ein fredagskveld i oktober tok eg meg ein tur innom Støperiet i Frikirken sine lokale i Storgata i Ålesund sentrum. Dette er Frikirken sin møteplass for unge vaksne. Me var to godt vaksne menn som  gjekk hit i lag denne kvelden, og det har sin gode grunn i at den eine av oss er far til pastoren, og den andre er far til kveldens talar.

Denne kvelden var det litt færre unge vaksne enn normalt, for det var starten av haustferien, men det var vel ein 30-40 som hadde samla seg rundt småborda i møtelokalet. Miriam Mulelid, nytilsett leiar i Imf Ung Sunnmøre, talte om å følga etter Jesus, og delte veldig personleg rundt kvifor dette kan vera så vanskeleg. Det var lett å sjå at folk hadde det fint, både før og under møtet. Me gamle gjekk heim tidleg, men ungdommane heldt det gåande ut i dei små timar.

Det er Joakim Solbakken som er pastor for Støperiet Ålesund. Han har eit varmt engasjement for Jesus, og brenn for at unge vaksne skal ha eit varmt og nært fellesskap. Dette skal vera ei kyrkje der ein lett kan ta med venner, der ein kan bygga vennskap og dela livet med kvarandre.  «Vi ønsker at dette skal være starten på noe stort i Guds rike. Mennesker skal få komme til tro, lære å leve nær Jesus og få dele Han videre med andre!» Slik står det på Støperiet sine eigne heimesider. Joakim Solbakken blei ordinert til pastor i Den evangelisk-lutherske frikyrkja i august, på gudsteneste i Sula Frikirke. Han deler jobben sin mellom menigheten på Sula og Støperiet. 

Navnet «Støperiet» er eit konsept utvikla av FriBU (Frikirkens barn og unge), og det handlar om å bli forvandla og foredla av Jesus: «Et støperi tar inn gammelt metall i ulike former, fasonger og kvalitet. Disse smeltes, raffineres, foredles og støpes om til vakre former med ny hensikt og verdi. Prosessen går til kjernen, den tar tid, og det er kostbart. Men den forvandler.»   

Det er godt at det er eit slikt godt tilbod for unge vaksne i sentrum. Den norske kyrkja har ikkje eit liknande tilbod, men heldigvis er Guds rike større enn våre ulike kyrkjesamfunn.  

Sendt - kor hen?

Misjon handlar om å vera sendt. Sendt av Gud. Men ikkje berre til land langt vekke. Kyrkja er også sendt til lokalsamfunnet der me bur. Derfor må misjon vera ein del av planarbeid og strategiar i norske lokalkyrkjelydar. Det tenker eg litt på her om dagen. Det passar godt for meg som jobbar 50% i kyrkja og 50% i NMS. 

"Planarbeid er kjedeleg!" Kanskje det, men det kan vera eit nyttig verktøy for å prioritera kva me skal bruka tid, krefter og økonomi på. Når kyrkjelydane no skal laga samla plan for arbeidet og begynna å bruka planverktøyet "Kirka vår", tenkjer eg at me må sørga for at misjonstenkinga kjem inn i planane. Det har allereie ein plass både i diakoniplanen og i trusopplæringsplanen, men det er viktig at misjon ikkje berre handlar om misjonsarbeidet i utlandet.

Den norske kyrkja sentralt har gjort ein del prinsipiell tenking rundt misjon. I eit kyrkjemøtevedtak frå 2021 om "Kirkens globale oppdrag" heiter det at "Den norske kirkes oppdrag er å formidle evangeliet i ord og gjerning". Vidare slår ein fast at kyrkja er sendt av den treeinige Gud for å delta i det han gjer i verda. 

Den verdsvide kyrkja er til stades i alle lokalkyrkjelydar - sjølv den minste, monokulturelle og "blendakvite" forsamling - fordi Gud er der, og han er ikkje norsk. Og Jesus var frå Midtausten. Så blir det ei utfording for oss å visa i praksis at kyrkja vår er ein del av den verdsvide kyrkja. 

- Me seier det kvar einaste gong det er dåp. Den som er døypt blir ikkje berre medlem i Den norske kyrkja og kyrkjelyden vår, men blir også ein del av Kristi verdsvide kyrkje. Hos oss i Ålesund får dette eit synleg uttrykk i dåpskluten, som er brodert av kvinner på Madagaskar. "Alle døpte er sendt for å forkynne evangeliet i ord og handling og har medansvar for kirkens oppdrag i verden" heiter det i kyrkjemøtevedtaket ovanfor.

- Kan me også i aukande grad bruka andre språk i gudstenesta? Språk som reflekterer dei som er til stades der? No i sommar har me introdusert eit hefte med omsetting og forklaring av liturgien på engelsk og tysk. Det er ikkje godt nok, men me er iallfall på rett veg. På pinsedag hadde me tekstlesingar på ukrainsk og arabisk i tillegg til norsk. Kan me gjera det oftare?  

- Korleis passar internasjonal diakoni som t.d. fasteaksjonen inn i kyrkjelyden si tenking rundt misjon og diakoni? Og kva med internasjonalt vennskapsarbeid, interreligiøs dialog og innvandrararbeid? 

Slike ting går det an å reflektera over når ein er på arbeid midt i fellesferien. Kan me også få til å jobba vidare med det når den hektiske kvardagen er over oss? Sjølv skal eg ha ferie eit par veker til no snart, og så er eg tilbake i full jobb i NMS og i Ålesund og Volsdalen menighet igjen mot slutten av august. 

Sendt - til Ålesund?

 

Denne hausten har mykje endra seg. Eg har frivillig gått ned til 50% stilling i NMS og jobbar no deltid som prest i Ålesund. Samstundes er eg valt inn i soknerådet i Vigra, der eg bur. Dessutan er eg ektemann, far og bestefar, og eg er aktiv i eitt av dei lokale musikk-korpsa. Korleis i alle dagar skal eg klara å sjonglera alle desse rollene?

Mange har det på same måten. Me har ulike roller på ulike stader, og ofte samtidig, i yrkeslivet, i familien og i kyrkje og misjonsarbeid. Det hjelper å tenka at i alle desse rollene er me sendt av Gud. Ikkje berre til heile verda, men også til lokalsamfunnet.  

Den moderne norske misjonsrørsla som vaks fram for eit par hundre år sidan, var opptatt av å senda misjonærar til land langt borte. Det er ikkje noko gale i det. Trass alt sa Jesus at disiplane skulle gå ut i heile verda og forkynna evangeliet for alt som Gud har skapt (Mk 16,15). Då må nokon reisa ut, slik dei gjorde, dei første apostlane. Men dei reiste ut frå ein lokalkyrkjelyd som sende dei. Slik var det også med dei norske misjonærane. Dei fekk misjonærkallet med utgangspunkt i den lokale kyrkja dei høyrde til i. Dei var ein del av ei åndeleg vekking, og dei hadde fått ein nød for å dela evangeliet med andre.   

Kyrkja er alltid både lokal og global. Det høyrer me faktisk kvar gong nokon er blitt døypt og skal presenterast for kyrkjelyden: «Dette er NN, døypt inn i vår kyrkjelyd og i Kristi verdsvide kyrkje». Derfor har kyrkjelyden også sitt misjonsprosjekt. For Ålesund og Volsdalen sin del støttar me
Himalpartner sitt arbeid i Nepal. Det gjeld også Vigra sokn, der eg er i soknerådet.  

Men kan me vera misjonærar i Ålesund? Eg håpar no inderleg det. Det er derfor eg er prest. For å vitna om Jesus og det håpet me har i han. Men det er ein heilt annan kontekst enn misjonsarbeidet i Kairo eller i Katmandu. Her går eg inn i ein kyrkjelyd med ein lang historie og med sine eigne tradisjonar og sosiale nettverk. Mange har lagt ned ein stor innsats her i tidlegare tider. Eg er klar over at eg berre er ein liten brikke i eit arbeid som er mykje større enn meg sjølv.

Likevel trur eg at me skal tenka stort om det arbeidet me er med på – uansett kva rolle me har. Dei møta me får med menneske gjennom ein dag eller ei veke, dei kan få stor betydning. Kan du få peika på Jesus i møte med konfirmantar, med dåpsforeldre, med menneske i sorg, med eldre og sjuke, då er du misjonær. Det gjeld alle kristne.

På konfirmantleir tidlegare i haust brukte eg «misjonstauet». Alle konfirmantane fekk halda i tauet. Ein var Jesus, ein annan apostelen Peter, nokre representerte dei 3000 som vart døypte på pinsedagen i Jerusalem. Slik gjekk det vidare gjennom historia fram til vår tid. Men enno var det meir tau å halda i. Kven skal ta utfordringa vidare? Kallet gjeld alle døypte: Me er kalla av Jesus til å følga han og sendt for å vera hans vitne.

Ålesund og Volsdalen menighet har sine utfordringar. Kyrkjene her har vore fullare før, det kan me ikkje legga skjul på. Men den korte tida eg har vore her, har eg møtt på gode og dedikerte medarbeidarar i stab, sokneråd og frivillige. Dei er uvurderlege. Saman er me sendt av Jesus. Til byen. 

NMS og bispedømet på flyttefot i Ålesund

 NMS flyttar kontoret til Kongens gate 3 i Ålesund, og Møre bispedøme sitt avdelingskontor i sunnmørsbyen følgjer med. Sjølv byter eg snart jobb, men blir verande på same kontoret. 

Det meste av flyttelasset tok me i snøkavet sist torsdag, 25. november. Det var kort veg å flytta frå Keiser Wilhelms gate like på sørsida av bysentrum, men alt måtte jo likevel pakkast i esker og berast ned i varebilane. Heldigvis slapp me å flytta alle kontormøblane, for huseigar kunne tilby oss det me treng av dette, og det meste av møblar kunne me la stå i det gamle kontoret. 

Inngangen til det nye kontoret ligg på sjøsida av huset me ser her på det øverste bildet, ved sida av gullsmedbutikken. Kontoret ligg i 3. etasje med utsikt til både Brosundet og gågata. 

Sjølv jobbar eg som misjonsrådgivar i Møre bispedøme no, men til nyttår byrjar eg i NMS som rådgivar for Midtausten og Pakistan. Då passar det jo godt at bispedømet og NMS deler kontor, så eg slepp å reisa langt til den nye jobben. Det er forresten ikkje heilt sant, for det blir sjølvsagt ein del reising til dei prosjekta som eg skal følgja opp - i den grad korona-situasjonen gjer det mogleg å reisa. Akkurat no held me på å planlegga ein tur til Kairo i januar og eg håpar me skal kunna gjennomføra den turen. Akkurat no kan det sjå ut til at det kan vera litt usikkert, med tanke på "omikron-varianten" av korona-viruset.