Basma tok krossen sin opp

For nokre dagar sidan fekk eg høyra at Basma er død. Basma var ei kvinne som tok opp krossen sin, og som fylgde etter Jesus, sjølv om det innebar mange personlege offer, slik Jesus seier i teksten for kommande søndag, (Matt 16,24-27). Ho arbeidde i Middle East Media, ein av NMS sine samarbeidsorganiasjonar. Ho delte trua si med mange, og var med og bygde opp eit viktig mediearbeid på den arabiske halvøya. 

Basma vaks opp i ein godt utdanna muslimsk familie i eit land i Nord-Afrika. Mora lærte henne tidleg å seia «nei», og stilla spørsmål ved alt ho ikkje var overtydd om. Farens visdom lærte henne å bruka alle sansane når ho lærte og studerte. Dette var nyttig kvar veke, då ein religiøs mann kom heim til dei for å gi opplæring i trua. Ein dag sa han til Basma: «Når du døyr, blir det så trangt i grava at ribbeina dine blir knust, og de kjem alle til å enda opp i fortapinga.» Basma såg for seg dette, og reagerte umiddelbart: «Nei, nei, nei, eg vil ikkje at det skal skje med meg.» Mor henner prøvde å trøysta henne: «Om du gjer gode gjerningar så Gud blir fornøgd, kjem han til å visa meir miskunn enn nokon andre.» Men Basma visste frå Koranen at Gud også kunne vera lur og hevngjerrig, og til meir ho lærte, til reddare blei ho.

Basma hadde lært at Bibelen var blitt forandra og ikkje var til å stola på. Likevel var ho nysgjerrig på Jesus, så ho brukte fem år på å studera Bibelen, og til slutt tok ho imot trua på Jesus som Herre og Frelsar. No var ho ikkje lenger redd for Gud. Etter at ho blei døypt, kjente ho på fred og tryggleik, og ho følte at Gud var nær. Enno visste ho ikkje kva det skulle bety for henne og familien hennar at ho hadde valt eit nytt liv med Kristus.  

På denne tida var Basma gift. Mannen hennar var imam i moskeen, og dei hadde tre små born – to døtre og ein son. I det ytre praktiserte ho islam, og i all hemmelighet delte ho trua si med andre i slekta. Men då fem av dei hadde blitt kristne, blei ho oppdaga. Mannen hennar og familien hans slo henne og planla å drepa henne, så ho måtte flykta både frå landet og dei tre borna sine. Hjarta hennar var knust, men Kristus blei hennar beste venn i tida som kom.

Basma fekk ein ny heim i Persiagolfen på den arabiske halvøya. Mange år seinare gifta ho seg med ein som delte trua hennar. Ho møtte folk frå MEM (Middle East Media), og fekk hjelp både til å komma gjennom alt det vonde og vanskelege ho hadde opplevd, og til å få ny jobb. Hos MEM fekk Basma åndeleg vegleiing, og opplæring i massemedia. Ho brukte evnene sine, særleg innan videoproduksjon, til å dela trua si meir og meir.

Så ein dag, fleire år seinare, fekk ho ei melding på Facebook frå sonen. Han hadde ikkje lov til å kontakta henne, og var med i ei radikal islamsk gruppe, og likte ikkje dei kristne, men han hadde behov for å vita kvifor mora hadde måtta reisa. Ho klarte å få til å møta sonen, og like etterpå blei han også kristen. Då slo faren han så hardt at han blei liggande i koma lenge. Han også opplevde mykje vondt, og havna i fengsel på grunn av trua si, men no er han ute, og har delt trua si på Jesus med andre. Både han og den eine søstera flytta til byen der mora budde.

Eksmannen og familien hans gjorde det dei kunne for å hevna seg endå meir. Sonen og dottera som hadde tatt imot Jesus, fekk falske skuldingar mot seg, og havna i fengsel. Der fekk dei det veldig vanskeleg, og Basma følte seg overvelda av motløyse. Men ho bad trufast om at borna ikkje måtte gi opp den kristne trua si.

Då dei slapp ut, la Basma ut på ei farleg reise heim til dei. Då dei møtte, sa dottera Layla: «Då eg vart døypt før dei sette ut skuldingar mot meg, kjente eg Jesus på ein måte, men i fengselet møtte han meg og viste kjærleik mot meg. Han var der med meg kvar stund og kvar dag. Nokon bibel hadde eg ikkje, heller ingen songar å lytta til, men hans Ånd inni meg var nok.» Sonen hadde også blitt trøysta og hatt fred og glede medan han var fengsla.

Tilbake på den arabiske halvøya heldt Basma fram med å arbeida for MEM og dela evangeliet gjennom ein plattform på sosiale media for isolerte kvinner i Golfen.

For eit par år sidan fekk Basma kreft, og den siste tida har vore vanskeleg. Heilt til det siste var ho aktivt med og delte trua på Jesus gjennom massemedia, og fekk leda mange til Jesus, særleg kvinner på den arabiske halvøya. Basma sitt jordiske liv tok slutt, men livet med Jesus, det tar aldri slutt. Basma tok krossen sin opp og fylgde Jesus heile livet.

Iran feirar revolusjonen - gir amnesti til kristne

 

Middle East Concern (MEC) melder at fleire kristne slapp ut av iranske fengsel i februar, som del av eit generelt amnesti for mange politiske fangar i samband med 44-årsfeiringa av den islamske revolusjonen. Presset mot dei kristne er likevel ikkje mindre.

MEC er ein av NMS sine partnarar i Midtausten. Organisasjonen jobbar særleg for kristne som blir forfylgde på grunn av trua si. På heimesidene sine deler dei informasjon om nokre av dei som er lauslatne den siste tida.

Den 8. februar slapp Saman (Saheb) Fadaye ut av Evin-fengselet i Iran. Han vart arrestert i mai 2016 i lag med fleire andre konvertittar. Han vart dømd til 80 piskeslag for å ha drukke vin under feiring av nattverd, og seinare fekk han ti års fengselsstraff for å ha «handla mot nasjonal tryggleik ved å utbreia huskyrkjer og sionistisk kristendom», som det heiter.

Ei veke etter, blei konvertitten Hadi (Moslem) Rahimi (33) lauslaten frå Evin-fengselet. Moslem vart arrestert for tre år sidan i lag med andre medlemmer av ein husmenighet i Rasht, nord i Iran. I august 2020 blei dei alle tildelt fengselsstraffar på mellom to og fem år for «handlingar mot nasjonal tryggleik». Moslem sjølv fekk ein dom på fire år. Han vart først lauslaten mot kausjon, men har no sete i fengsel sidan januar 2022.

Pastor Yousef Nadarkhani slapp ut 26. februar i år. Han blei arrestert i mai 2016 saman med kona si, Tina, og tre andre konvertittar. Ein av dei var Saman (Saheb) Fadaye, som slapp ut av fengsel 8. februar. Ifølge organisasjonen «For the Martyrs var Nadarkhani 19 år gammal då han konverterte frå islam. Han blei medlem i den evangeliske kyrkja i Iran og er pastor for ein husmenighet med rundt 400 medlemer. Pastoren er blitt arrestert minst fem gonger, er blitt dømd til døden i minst 8 år no, og er blitt forsøkt pressa fleire gonger til å forsaka trua si på Jesus, men har alltid nekta.    

Amnestiet, som omfattar tusenvis av opposisjonelle, er ein del av feiringa av 44-årsjubileet til den islamske revolusjonen. Det folkelege opprøret tok til i januar 1978 og kulminerte i januar og februar 1979 med at Shahen av Iran flykta. Seinare same våren erklærte Ayatollah Khomeini Iran som islamsk republikk. Revolusjonen i Iran vart ein inspirasjon for islamistiske rørsler over heile verda, og utløyste viktige endringar i geopolitiske alliansar som er tydelege enno i dag, 44 år etterpå.  

Sjølv om fleire kristne er lauslatne den siste tida, betyr det ikkje at presset mot kristne iranarar er blitt mindre. Anahita (Anna) Khademi, som slapp ut av fengsel mot ein kausjon på om lag 40 tusen kroner den 28. januar, er framleis skulda for «propaganda mot systemet» og for å ha «forstyrra den offentlege opinionen». Ho er gift med pastor Abdolreza (Mattias) Hagnedjad, som framleis sit fengsla i Lakan-fengselet i byen Rasht, etter å ha blitt arrestert i lag med to andre konvertittar under ei julefeiring den 26. desember. Han sonar ein dom frå 2014, og blei kalla «ein statsfiende» av dommaren under ei rettssak tidlegare same året.   

Amnestiet i Iran er også blitt kritisert av menneskerettsorganisasjonar. Hadi Ghaemi, direktør ved Center for Human Rights in Iran, seier at «den såkalla ‘benådinga’ ikkje er anna enn eit skamlaust PR-stunt som viser kor fullstendig tilfeldig rettferda er i den islamske republikken, der arrestasjonar og lauslatingar skjer etter innfall frå staten».   

«Her må dei heilage halda ut, dei som held seg til Guds bod og trua på Jesus» (Opb 14,12). 

Bloggartikkelen er også publisert på NMS sin Midtøstenblogg. 

Bølla som ville ha Bibelen

Ein svær, kraftig kar med store musklar kom inn i ein av bibelselskapet sine bokhandlar i Egypt ein dag. Han oppførte seg uhøfleg og prøvde å skremma butikkpersonalet til å gi han ein gratis bibel. 

Dei sa til han at det ikkje gjekk an, og viste han biblane dei hadde til sals. Men han heldt fram med å kreva ein gratis bibel. Til slutt seier ein av dei til han at dersom han vil ha ei personleg gåve, kan han komma tilbake etter arbeidstid dagen etter, så vil butikkmannen gi han ein bibel som ei gåve frå han personleg. Det gjorde mannen. Dagen etter kom han tilbake og fekk Bibelen. Ei veke etter kjem bølla tilbake til bokhandelen, som ein heilt annan person. Han var audmjuk, høfleg og snill og ba om unnskyldning igjen og igjen, og insisterte på å betala for Bibelen. Men butikkmannen nekta å ta imot pengar. «Dette var ei personleg gåve frå meg til deg», sa han. Det endte med at mannen bestemte seg for å gi ei gåve som takk til Bibelselskapet.

Denne historia finn me i Bibelselskapet i Egypt sin årsrapport for 2022. Organisasjonen har no 19 slike bokhandlar spreidde omkring i landet. Dei fungerer som viktige støttepunkt for lokalkyrkjene og er eit viktig kristent nærvær i samfunnet. Med utgangspunkt i desse butikkane distribuerte Bibelselskapet i Egypt meir enn 2,5 millionar trykte bibeldelar i 2022. Meir enn halvparten av desse er for born, og det var ein auke på 54% samanlikna med året før. 215 tusen heile biblar og nesten 90 tusen nytestament vart distribuerte, saman med meir enn 2 millionar studiehefte og ulikt materiell for born. I tillegg kjem digitale bibelversjonar, som også har mange brukarar.

Ein 71 år gammal mann fortalde kor viktig lydbibelen var for han. «Dei første 69 åra av livet mitt, las eg nesten aldri i Bibelen. Eg las litt her og litt der, men eg kom meg aldri gjennom nokon av skriftene. Men dei siste to åra, etter at eg mista synet, har eg lytta meir enn eg las nokon gong på 69 år. Eg har fullført Det nye testamentet, og no les eg Det gamle testamentet. Omtrent annan kvar dag legg eg lydboka ut i sola for å lada batteriet. Å ha MegaVoice-Bibelen i handa er som å vera i kyrkja!»  

I tillegg til bokhandlane, driv Bibelselskapet i Egypt eit eige bibel- og aktivitetssenter for born, og dei skipar til mange lokale arrangement for å skapa blest om Guds ord. Alt dette bidrar til Bibelselskapet sitt mål om at Bibelen skal brukast av folk i Egypt. Bibelen skal vera lett tilgjengeleg, til ein pris folk kan betala, og i relevante format som gjer det kjekt å lesa og lett å forstå. Bibelselskapet er ein organisasjon som har tillit på tvers av kyrkjene i Egypt, og NMS har støtta organisasjonen sidan 2008. Støtta vår er med på å gi økonomisk grunnlag til å drifta to bokhandlar i Kairo.

Teksten ovanfor vart først publisert på NMS sin "Midtøstenblogg".  

Neste månad planlegg kona mi og eg eit månadsopphald i Egypt for å følgja opp NMS sine ulike partnarar i landet, og mellom dei er Bibelselskapet. Me gler oss!

Bok: Roman om egyptisk TV-predikant

Sist eg var i Kairo gjekk eg inn i ein bokhandel på Zamalek som ligg i 26. juli-gata. Det var ein kveld i slutten av oktober, eg var ferdig med arbeidet for dagen, og hadde litt tid til å slappa av. Eg likar å sjå meg om i bokhandlar, men eg er veldig kresen med kva eg kjøper med meg. Denne kvelden fall augo mine på ei bok med tittelen «The Televangelist», og eg blei nysgjerrig. På vaskesetelen las eg at romanen handla om ein berømt egyptisk TV-predikant som var beundra av så vel husmødre som politikarar for måten han underviste islam til folket på. Men når han blir kontakta av ein mann som står presidenten nær, blir han dradd inn i eit nett av politiske intriger.

«The Televangelist» er ein litt rar tittel, for det får oss til å tenka på amerikanske kristne TV-predikantar, medan dette er ein muslimsk sheikh. Etter kvart som me får bli kjent med Sheikh Hatem, forstår eg at han strevar med ein del av dei same tinga som prestar i Norge også må tenka på: Folk er slett ikkje alltid interessert i dei grundige forklaringane, men vil ha dei enkle svara. Derfor seier ikkje Sheikh Hatem alltid alt det han eigentleg tenkjer. Dessutan må han som TV-predikant tenkja på kva produsentane vil ha, kva som generer inntekter til kanalen – og kva styresmaktene vil tolerera.

Det som gjer boka særleg interessant for meg, er dei ulike tema som forfattaren tar opp undervegs. Me får ein grundig diskusjon om muslimar som konverterer til kristendommen, eller vise versa, om diskusjonen mellom tradisjonalistar og «liberale» musliar, om tilhøvet til sufiordenar og shiamuslimar, og me får innblikk i korleis styresmaktene kontrollerer all offentleg religion og overvaker alle viktige aktørar. Boka er ikkje den enklaste å forstå – til dømes når forfattaren brukar mange sider på å diskutera «mu’tazila»-retninga, ei rørsle frå tidleg islamsk historie som utvikla ein eigen form for islamsk rasjonalisme.  

Samstundes er romanen ei bok om kjærleik og svik, om løgn og bedrag på mange plan, og boka har ein overraskande slutt som eg ikkje kan avsløra her.

Forfattaren, Ibrahim Essa, er ein kontroversiell og kjent egyptisk journalist og TV-kjendis som har vore nokså frittalande, og vore med å starta ulike aviser og vekeblad. Han har ein klar front mot muslimbrørne og andre islamistiske rørsler, som t.d. i dette innlegget.   

Konvertering er eit viktig tema i boka til Ibrahim Essa. Sjølv om han diskuterer dette grundig, til dømes ved å gjenfortelja historia til Mohamed Mansour, Azhar-sheikhen som blei kristen på slutten av 1800-talet, føler eg ikkje at han verkeleg klarar å komma på innsida av sjela til dei som byrjar å tru på Jesus i dag. Det blir noko overflatisk ved det, og alt kokar ned til sosiologiske og psykologiske forklaringar.

Alt i alt kan eg anbefala boka – iallfall til dei som er litt over gjennomsnittet interessert i arabisk og egyptisk kultur og samtid.  Boka er tilgjengeleg t.d. frå Amazon både i paperback og kindle e-versjon. 

 

The Televangelist

Fofattar: Ibrahim Essa

Cairo, The American University in Cairo Press, 2016

Arabisk utgåve: Mawlana 2012 

https://www.amazon.com/Televangelist-Novel-Hoopoe-Fiction-ebook/dp/B01DYHXXK4

Forsvar for trusfridom i Midtausten

I eit land i Nord-Afrika blei ein ung mann arrestert og skulda for fråfall frå islam. Obligatorisk straff for dette er døden. Dette er ei av sakene som Middle East Concern (MEC) har jobba med i det siste. Eg er i Aten på medlemsmøte i organisasjonen som NMS har vore medlem i sidan 1999. Saka til den nordafrikanske mannen er ei av om lag 300 saker som MEC jobbar med gjennom eit år, i samarbeid med andre organisasjonar. Nokre saker blir løyst fort, andre kan dra ut i lang tid. Heldigvis er han no i praksis ein fri mann. Det nyttar å gjera ein innsats for kristne som blir forfylgde for trua si.  

Eg skriv dette på flyplassen på veg heim. I går ettermiddag var eg turist i den greske hovudstaden eit par timar, og tok den obligatoriske turen opp på Akropolis for å sjå på ruinane av gamle tempel. Eg fekk klatra opp på Areopagos, ein fjellknaus like nedanfor, der apostelen Paulus i si tid hadde den berømte talen sin til dei atenske mennene. Han hadde rusla omkring i byen og sett på alle heilagdomane, og funne eit altar der det stod skrive: ‘For ein ukjend Gud’». Det som de tilbed utan å kjenna, er det eg forkynner dykk (Apg 17,23).

Ein av dei andre deltakarane på medlemsmøtet i MEC fortalde meg om eit tilfeldig møte han hadde hatt med ein muslimsk mann i eit anna land. Denne hadde først snakka varmt om islam som den sanne religionen, og min venn hadde ikkje sagt imot, men berre sagt at han kunne fortelja han om Jesus, som kunne gi han ekte fred. Då opna den andre seg opp og sa han hadde hatt ein draum. Fleire gonger den same draumen. Han hadde sett profeten, og han var omgitt av mørke og frykt. Så hadde han sett ein lysande skikkelse, og han forstod at det var Isa al-Masih – Jesus Kristus. «Her er me to i ein storby på fleire millionar» sa min venn. «Trur du det er tilfeldig at me møttest her i dag?» Så fekk dei ein fin åndeleg samtale om Jesus og den fred han kan gi til alle som trur på han. 

Det er mange slike og liknande møte som skjer i dag over heile verda. Sakte veks det fram ei kyrkje av nye truande mange stader, også i det som har vore kjerneområda til islam i fjorten hundre år. Det er mange grunnar til det. Evangeliet er no tilgjengeleg for folk på ein heilt annan måte enn før gjennom TV, internett og sosiale media. Ufridom og politisk undertrykking frå islamistiske retningar har gjort at mange søker eit alternativ til den religionen dei har vakse opp med. Dette ser me tydeleg både i Iran, Syria, Afghanistan og andre land.

Dei som kjem til tru på Jesus, får ofte problem, både med sin eigen familie, på arbeidsplassen og med styresmaktene. Då har dei behov for hjelp, og det er dette MEC jobbar med. Organisasjonen blei stifta for om lag 30 år sidan, på initiativ frå arabiske kyrkjer som såg behovet. Sidan den gongen har talet på menneske som har komme til tru på Jesus auka stort, og dermed er det også eit aukande behov for hjelp. Heldigvis er det ikkje alle som opplever like store problem som han som risikerte dødsstraff. Mange av sakene som MEC jobbar med, er mindre dramatiske, og dei er ikkje alltid relatert til islam.   

I Israel har MEC gitt støtte til ein messiansk organisasjon (jødar som trur Jesus er Messias) som ikkje fekk den skattefridomen dei hadde krav på, fordi ein ekstremistisk ortodoks jøde sat i ein nøkkelposisjon og nekta dei denne økonomiske støtten. Etter fleire år i ulike rettsinstansar nådde dei fram i høgsterett, og saka er avslutta.

Ei sak som ikkje er avslutta, er frå Libya, og gjeld ein mann som er dødsdømt for fråfall frå islam. Libya er eit land som blei kasta ut i kaos under den såkalla «arabiske våren» i 2011. Etter eit opprør mot president Muammar Gaddafi, gjekk NATO-styrkar – inkludert norske – til massive flyåtak mot landet, og det endte med at Gaddafi blei drepen. (Norge var altså medansvarleg for dette kaoset, som også har spreidd seg sørover til Mali.) Seinare har det vore borgarkrig og ulike forsøk på å få i gang nasjonal einskap, men det har vist seg svært vanskeleg, og lokal milits har stor makt. Ein slik milits vest i landet arresterte ein ung mann som hadde konvertert til kristendommen for fire år sidan. Den lokale domstolen har skulda han for fråfall med utgangspunkt i ei lov frå perioden 2012-2014, og ifølge denne lova er det dødsstraff for fråfall. Den nasjonale regjeringa har kansellert lovene frå denne perioden, men på grunn av interne maktkampar er domstolane frie til å velja kva lover dei vil ta utgangspunkt i.  Den unge kristne mannen blei også pålagd å kunngjera dommen i ei lokal avis og ein nærradiostasjon. Han måtte også henga oppslag utanfor huset sitt, og han fekk ikkje ha advokat under rettssaka.  

Saker som dette, og mange andre, viser kor viktig det er med organisasjonar som Middle East Concern, som kan tala minoritetane sin sak når ingen andre gjer det. MEC har ein liten stab, men brukar det dei har av ressursar til å gi støtte til dei som er forfylgde fordi dei er, eller er blitt følgjarar av Jesus. 

Endeleg tilbake til Egypt!

Foto: Maria Indrøy Risanger

Det er to og eit halvt år sidan NMS besøkte arbeidet som me støttar i Egypt. No når koronasituasjonen gjer det mogleg å reisa igjen, fekk eg og fire andre høve til å opphalda oss i landet i over ei veke i byrjinga av mars, og fekk god tid til å treffa personleg dei menneska som me elles berre har møtt elektronisk i det siste. Eg håpar også det kan leggast til rette for eit lengre opphald i Egypt seinare i år. 

Eitt av høgdepunkta på denne turen var besøk hos Bibelselskapet i Egypt. Sjølv om det ikkje var nokre barn her den dagen, kunne me levande forestilla oss korleis det var for borna som kjem hit for å oppleva og læra om korleis Bibelen vart til. Ei vanleg innvending frå mange i Egypt er at dei kristne har endra Bibelen. Men når borna lærer korleis den Bibelen dei har i dag stemmer heilt overeins med dei gamle grunntekstane, blir dei tryggare i trua si og kan svara på innvendingane. Her er ein video om korleis det er når borna besøker Bibelverda. 

Med meg på turen til Egypt denne gongen var Nils Endre Eikeland, Sonja Küspert, Emily Phuti Mogase og Maria Indrøy Risanger. Nils Endre er leiar for seksjon "WAMENA" i NMS, dvs. Vest-Afrika og MENA-regionen, inkludert Pakistan. Sonja har ansvar for å følgja opp NMS sine prosjekt på det koptisk-ortodokse senteret Anafora, og var der ei veke for å delta på eit seminar for kvinner som er utsett for vald og overgrep. Phuti er NMS sin rådgjevar for gender, altså kjønnsrelaterte spørsmål, og hadde møte med ein lokal organisasjon som brukar massemedia og gruppeseminar i arbeidet for å betra den mentale helsa til folk. Maria høyrer til i "KomInn", dvs. avdelinga for kommunikasjon og innsamling.  På bildet under er me på Anafora saman med biskop Thomas og Sara Hanna. 

Foto: Maria Indrøy Risanger. Frå venstre: Sara Hanna, Sonja Küspert, Nils Endre Eikeland, biskop Thomas, Geir Sakseid, Emily Phuti Mogase og Maria Indrøy Risanger. 

Det viktigaste med dette besøket no, var å pleia relasjonane med partnarane våre i Egypt, der me har fleire prosjekt enn dei som er nemnde her. Det er svært viktig å kunna møtast ansikt til ansikt av og til, og ikkje berre via ein skjerm. Personlege relasjonar betyr også svært mykje i den arabiske kulturen. Det gir oss også ein betre forståelse for arbeidstilhøva og levekåra til dei me samarbeider med for å vera med på å forkynna evangeliet, kjempa mot urettferd og utrydda fattigdom i denne delen av verda. 

Saman som kyrkje i heile verda

 

Eg er spent. No er me i gang igjen med aksjonen «Saman som kyrkje i heile verda», som skal gå frå Kristi himmelfartsdag til Sankthans. 

Eg er spent på kor mange fleire sokn me får med oss frå Møre i år. Kor mange lokalkyrkjelydar som vil laga ein digital innsamling og visa fram misjonsprosjektet sitt på nettet. I fjor var det berre 11 av 95 sokn som rakk å bli med, for aksjonen kom litt seint i gang. I år har me betre tid på oss, og me har fått ut informasjon ein god del breiare, så eg har tru på at det blir mange fleire kyrkjelydar med dette året.

Denne aksjonen er meir enn ei pengeinnsamling. Det hjelper oss også til å sjå at me er ein del av ein mykje større samanheng. Me høyrer saman med kristne over heile verda. Kvar for oss er me ein liten kvist på det store treet som er Guds rike, det som ein gong var eit frø som blei lagt i jorda ein stad i Midtausten, og som no breier greinene sine ut over alle kontinent. Misjonsavtalane er ein reiskap for å knyta oss saman med kristne i andre delar av verda.

Som misjonsrådgivar i Møre bispedøme er dette ei av dei viktigaste arbeidsoppgåvene mine. Å hjelpa lokalkyrkjelydar til å løfta fram misjonsavtalane sine. Og å inspirera fleire sokn til å få slik avtale. Me ligg faktisk litt under snittet her i Møre. Berre rundt 70% av sokna har misjonsavtale, mot 80% i heile landet. Kanskje denne aksjonen kan få fleire sokn til å få lyst til å inngå avtale?

Kven er dei kristne i Midtausten?

Denne helga har dei kristne i Midtausten feira påske. Iallfall dei som følgjer kalenderen til dei ortodokse kyrkjene. I år blei det nok ikkje heilt som på dette bildet, som er frå kyrkja til biskop Thomas i Egypt, frå landsbyen El-Qusiyyah midt i landet. Den koptiske ortodokse kyrkja er berre eitt av mange forskjellige kyrkjesamfunn i Midtausten, og det kan vera nokså vanskeleg å få oversikt over kven dei er, alle saman, men eg har prøvd å laga ei enkel oversikt:

I masteroppgåva om NMS sitt misjonsarbeid i Midtausten sidan starten i 1990, skreiv eg eitt kapittel om dei kristne kyrkjene: Kap 3.3 Kristne i det muslimske Midtausten. Der kan du lesa meir om kven dei kristne er, og litt om korleis det er å vera kristen i eit muslimsk samfunn.

Masteroppgåva vart skriven som ein del av faget "kulturmøte" ved Høgskulen i Volda, og var ferdig hausten 2019.